มนุษย์เรางดงามได้ด้วยความฝัน

Anego

เจ๊ที่รักของผม

มีโอกาสได้ดูละครญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งชื่อว่า อาเนโกะ (Anego) เป็นละครรักโรแมนติกที่เกี่ยวกับชีวิตวัยทำงานของสาวโสดที่ไม่มีแฟนและยังไม่ได้แต่งงาน ในโลกแห่งการทำงานที่ดูเหมือนว่าผู้หญิงโสดอายุเลย 30 ปีแล้วจะกลายเป็นคุณป้าในบริษัทไปโดยปริยาย และความเป็นไปได้ว่าจะขึ้นคานมีสูงมาก ถึงแม้ละครเรื่องนี้จะไม่ใช่วัยเราซะทีเดียว แต่ก็พูดถึงชีวิตผู้หญิงในวัยทำงานได้ค่อนข้างลึกซึ้ง ทั้งประเด็นเรื่อง การแต่งงาน การเป็นภรรยา การมีครอบครัว การเป็นชู้ การที่(กำลัง)จะขึ้นคาน (จากละครเรื่องนี้ ดูเหมือนว่า ผู้หญิงส่วนใหญ่จะเข้าไปทำงานในบริษัทใหญ่โตเพื่อจับผู้ชายมาแต่งงานโดยเฉพาะ) นอกจากนี้ ยังพูดถึงมุมมองของการใช้ชีวิตให้มีความสุขด้วย ละครเรื่องนี้ตั้งคำถามสำคัญผ่านตัวละครนางเอก และเกือบทุกตัวละครที่เกี่ยวข้องว่า อะไรคือความสุขที่แท้จริงกันแน่

ละครนี้เล่าเรื่องราวของ โนดะ นาโอโกะ (แสดงโดย เรียวโกะ ชิโนฮาระ) สาวออฟฟิศ วัย 32 ปี ที่ขยันและทำงานเก่งมาก แต่ไฉนยังไม่มีแฟนก็ไม่รู้ แต่ด้วยความที่เธอเป็นรุ่นพี่ที่น่านับถือของรุ่นน้อง บรรดารุ่นน้องที่ทำงานก็มักจะมาปรึกษาเธอเรื่องโน้นเรื่องนี้ (ส่วนใหญ่เป็นเรื่องความรัก) และเธอก็มักจะช่วยเหลือและให้คำปรึกษาเสมอๆ ถึงเธอจะยุ่งกับการทำงานตลอด นาโอโกะก็ยังฝันถึงการแต่งงาน และความสุขแบบผู้หญิงเสมอ เธอเฝ้าฝันถึงผู้ชายดีๆสักคน ดั่งเจ้าชายขี่ม้าขาว...

จนวันหนึ่งเมื่อนาโอโกะได้เจอตาแก่ขี้เมามาบนรถไฟ ขณะที่กำลังเดือดร้อนจนถึงที่สุดนั้น ก็มีเจ้าชายรูปหล่อขี่ม้าขาวมาช่วย!! โอ้ พระเจ้าส่งผู้ชายคนนี้มาเพื่อเราแน่ๆ เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะสานสัมพันธ์ยังไงดี จนกระทั่งเขากำลังจะลงจากรถ เธอก็อ้าปากเรียกเขาไว้ แต่แล้ว... ในช่วงวินาที่สำคัญนั้นเธอก็เห็น... แหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของเขา ในที่สุด นาโอโกะก็ต้องปล่อยเจ้าชายให้จากไป เนื่องจากเธอยึดมั่นกับตัวเองว่า จะไม่เป็นชู้เด็ดขาด เฮ้อ ในตอนนั้น นาโอโกะก็ตระหนักได้ว่า ผู้ชายดีๆก็แต่งงานไปกันหมดแล้ว (ฮ่าๆ ชีวิตจริงก็งี้แหละ)

ชีวิตนางเอกนั้นเหมือนจะวุ่นวายเสมอๆ เพราะคนอื่นเข้ามาขอให้เธอช่วยนั่นช่วยนี่ โดยเฉพาะรุ่นน้องผู้หญิงที่ลาออกไปแต่งงานแล้วชื่อว่า ซาวากิ เอริโกะ เธอมักจะมีปัญหามาปรึกษาตลอดทั้งเรื่องไร้สาระและไม่ไร้สาระ แต่นาโอโกะก็รับฟังและช่วยเหลือเสมอ และที่น่าตกใจกว่านั้น ก็คือ เจ้าชายที่เธอเจอบนรถไฟ ที่แท้ก็เป็นสามีของผู้หญิงคนนี้นั่นเอง ชื่อ ซาวากิ โซอิจิ เจ้าชายที่อยู่ใกล้ตัวมากๆอย่างนี้ เธอจะห้ามตัวเองไม่ให้ไปเกี่ยวพันได้หรือ

ในขณะเดียวกัน คุโรซาวะ อากิฮิโตะ (จิน อาคานิชิแห่ง KATTUN) อายุ 22 เพิ่งเข้ามาทำงานในบริษัทแผนกเดียวกันกับนาโอโกะ ก็แอบสังเกตพฤติกรรมของเธอและเห็นถึงความใจดี เอาใจใส่คนอื่นของนาโอโกะ จึงรู้สึกประทับใจ จนกลายเป็นความรัก(รึเปล่านะ) และเป็นคนที่ขอเรียกนาโอโกะว่า "อาเนโกะ" ซึ่งแปลเป็นภาษาไทยว่า "เจ๊" นั่นเอง (เป็นคำเรียกแสดงความนับถือ+สนิท) จนทุกคนที่ทำงานก็พากันเรียกคำนี้ตาม (^^) นาโอโกะก็เลยกลายเป็น "เจ๊" ของทุกๆคนที่ทำงาน

เอ้อ... คนที่ดูตอนแรกๆจะสงสัยว่าคนไหนคือพระเอก ระหว่าง ซาวากิซัง หรือ คุโรซาวะคุง เพราะดูไม่น่าจะเป็นไปได้ทั้งคู่ คนนึงแต่งงานแล้ว ส่วนอีกคนเด็กกว่า 10 ปี แต่ถ้าดูไปเรื่อยๆก็จะพบว่าตัวละครชายที่เด่นสุดในเรื่องก็คือ คุโรซาวะ นั่นเอง ขอเรียกว่าคนนี้เป็นพระเอกละกันนะ เพราะจะพิจารณาว่าคนไหนเป็นพระเอกจากตอนจบคงจะไม่ได้ เนื่องจากข้าพเจ้าเคยดูละครญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งที่นางเอกไปลงเอยกับอีกคนที่ไม่ใช่พระเอก ถึงตอนนั้น ข้าพเจ้าก็ตระหนักว่า โอ้ ในละครญี่ปุ่นเราพิจารณาว่าใครเป็นพระเอกจากตอนจบแบบในละครไทยไม่ได้สินะ

ละครเรื่องนี้มีทั้งหมด 10 ตอน โดยจะพูดถึงแง่มุมของผู้หญิงวัยทำงานเป็นหลักๆ บรรดารุ่นน้องที่มีปัญหาตั้งแต่ เป็นชู้กับคนที่ทำงาน โดนผู้ชายแบล็กเมล์ โดนผู้ชายที่กำลังจะแต่งงานหลอก ถูกทิ้ง เป็นต้น และเรื่องราวของนางเอกที่ตามหาความรักโดยการ นัดบอด เดทกับรุ่นน้องที่ห่างกันถึง10ปี (ก็พระเอกนั่นแหละ) การไปดูตัวกับผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่าง การเผลอตัวไปยุ่งกับสามีคนอื่น ระหว่างปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นในแต่ละตอนๆ นาโอโกะก็ได้เรียนรู้แง่มุมชีวิตทีละนิด จนในตอนจบ เธอก็สามารถให้คำตอบกับตัวเองได้ว่า อะไรคือความสุขที่แท้จริงของเธอ

สิ่งที่ชอบ

1. นางเอก

เรื่องนี้นางเอกเป็นคนที่นิสัยดีมากๆ คอยช่วยเหลือและเป็นที่ปรึกษาให้รุ่นน้องเสมอ ทั้งๆที่ตัวเองก็มีปัญหาวุ่นวายอยู่แล้ว แต่ถ้ามีคนมาขอร้อง เธอก็ไม่เคยปฏิเสธ บางครั้งช่วยคนอื่นจนตัวเองเดือดร้อนก็มี มีอยู่ตอนนึงที่ชอบคือ นางเอกไปช่วยรุ่นน้องคนนึงได้สำเร็จ แต่กลับเป็นต้นเหตุทำให้บริษัทเดือดร้อน แล้วเธอก็ต้องมาทุกข์ใจอยู่คนเดียว ในตอนนั้น ซาวากิ (ชาย) ก็ถามนาโอโกะประมาณว่า เลิกช่วยคนอื่นๆดีกว่ามั้ย ถ้าช่วยคนอื่นแล้วเขามีความสุข แต่ว่าตัวเองต้องมาทุกข์ใจคนเดียวแบบนี้น่ะ แต่นางเอกตอบว่า คงเลิกไม่ได้หรอก เพราะรุ่นน้องอุตส่าห์มาขอความช่วยเหลือจากเธอ ถึงแม้จะต้องเป็นแบบนี้ แต่นี่ก็เป็นตัวเธอ โอ.. รู้สึกว่าเท่มากอ่ะ และก็น่าสงสารด้วย

2.พระเอกในตอนต้นๆ กับ ตอนใกล้ๆจบ

น่ารักดีอ่ะ ดูแล้วอยากเป็น"เจ๊"มั่ง (ฮา) ชอบตอนที่พระเอกนั่งเท้าคางลอบมองนางเอกทำนู่นทำนี่อ่ะ น่ารักดี...

3. ฉากที่นางเอกและพระเอกคุยกัน แล้วมีตัวอักษรที่เป็นความคิดในใจวิ่งอยู่ข้างๆ

ฮามากๆ ชอบทุกครั้งที่มีฉากนี้โผล่มา อย่างเช่นตอนนางเอกไปซื้อกับข้าวในซูเปอร์ แล้วเจอพระเอกที่มาซื้อข้าวกล่องให้เจ้านาย แล้วพระเอกเผลอชมนางเอกว่า ตอนเลือกซื้อกับข้าวก็ดูน่ารักดี นางเอกก็คิดในใจ

นางเอก : [เอ๊ะ นี่ชมชั้นหรอ อ้ะ ไม่ได้สิๆ อย่าดีใจ นี่เด็กกว่าเราสิบปีนะ]
"บ้าชะมัด" (พูดรำพึงกับตัวเอง)
พระเอก : [เอ๊ะ ตะกี้ว่าเราหรอ]
...

เล่าอย่างงี้อาจไม่ฮา ต้องดูเอาเอง ไอ้ฉากคิดเป็นตัวอักษรเนี่ยจะโผล่มาเฉพาะตอนที่นางเอกพระเอกคุยกันเท่านั้น ซึ่งบางทีอ่านแทบไม่ทัน (อ่านซับนะ) เพราะมันพูดกันเร็วมากๆ ไหนจะต้องอ่านที่ตัวละครพูด แล้วก็ต้องมาอ่านที่ตัวละครคิดอีกด้วย แต่เหมือนว่าวิธีแบบนี้จะทำได้ดีเฉพาะละครจีน ญี่ปุ่น เกาหลี ล่ะมั้ง เพราะตัวอักษรความคิดจะขึ้นเป็นแนวยาวๆลงมา ถ้าเป็นภาษาอังกฤษหรือไทยคงอ่านยากเกิน

สิ่งที่ไม่ชอบ

1. พระเอกตอนกลางๆเรื่อง

ดูจืดมากๆอ่ะ ก็รู้ว่าชอบนางเอกแล้วแต่ก็ทำเหมือนลังเล ไม่รู้จะเอายังไงซะที ดูแล้วแบบ เอ๊ะ ตานี่... (-"-) จะทำอะไรก็รีบทำหน่อย!! เดี๋ยวคนอื่นก็มาคว้านางเอกไปหรอก อืม แต่ส่วนนึงก็พอเข้าใจนะว่านางเอกอายุมากกว่าตั้ง 10 ปี แล้วตัวพระเอกก็ยังไม่คิดแต่งงานด้วย เลยเหมือนไม่รู้ว่าจะปฏิบัติตัวยังไงต่อรุ่นพี่ที่แก่กว่าแบบนี้ แต่ให้ตายเถอะ ดูแล้วเกิดความสงสัยว่า ตกลงพระเอกมันชอบนางเอกจริงป่าววะ หรือคบเล่นๆ เพราะตอนย้ายมาอยู่กับนางเอกก็เหมือนเป็นเพราะไม่มีที่ไปมากกว่า

แต่ว่า... ตอนหลังๆที่พระเอกนั่งน้ำตาไหลเงียบๆคนเดียว ฉากนั้นก็ดูน่าสงสารนะ ส่วนตอนจบเหมือนพระเอกตัดสินใจได้(ซะที) ก็เลยได้ใจตอนหลังๆ เลยกลับมาน่ารักเหมือนตอนต้นๆละ ^^

สรุป

ละครเรื่องนี้สนุกทีเดียว !! (^_^)