มนุษย์เรางดงามได้ด้วยความฝัน

เป็นหนังเพลงแนวเลือดสาดที่สนุกใช้ได้เลย เสียอย่างเดียว โดนเซ็นเซอร์ (-"-) เซ็งเลยคับท่าน

ปกติเราก็ไม่ได้เป็นคนที่"อยาก"จะดูฉากรุนแรงอะไรขนาดนั้นนะ และสำหรับเรื่องเซ็นเซอร์ ส่วนใหญ่ที่เราไม่ชอบใจอยู่ก็จะมีแค่ฉากที่โดนแบบไร้เหตุผล (มักปรากฎในฟรีทีวี) เช่น ฉากหุ่นโชว์ไม่ใส่เสื้อผ้าโดนลงโมเสก ฉากโชว์ก้นชินจังโดนเบลอ ฉากขี้บุหรี่ (ย้ำขี้บุหรี่นะไม่ใช่ตัวบุหรี่) โดนหมอกลง ฉากภาพศิลปะที่หญิงสาวในภาพเปลือยโดนยาหม่องป้าย
ไม่เข้าใจว่าฉากเหล่านี้จะเซ็นเซอร์กันไปทำไม ยั่วยุตรงไหนหว่า ก้นชินจัง ใครดูจะเกิดอารมณ์มั่งเนี่ย แล้วขี้บุหรี่ที่เอามาทดลองวิทยาศาสตร์(รายการเมก้าเคลฟเวอร์) พอเบลอๆไปใครจะดูรู้เรื่องวะว่าเอาอะไรมาทดลอง
ปัญญาอ่อนที่สุด

ส่วนฉากรุนแรงต่างๆ ตีรันฟันแทง ถือปืนถือมีด เรายังพอเข้าใจได้นะว่า เออ บางทีก็ควรเซ็นเซอร์ (หมายถึงในจอทีวี) เดี๋ยวเด็กเลียนแบบ

แต่พอมาดูหนังในโรง แล้วเจอฉากรุนแรงพวกนี้โดนเซนเซอร์ มันไม่ใช่อ่ะกิ๊บ!! บอกได้เลยว่ามันเสียอรรถรสไปมาก ๆ
พอลองวิเคราะห์ดูเอาเอง มันอาจจะเป็นสัญชาติญานหรือจิตใต้สำนึกอะไรสักอย่างในตัวมนุษย์ก็ได้มั้ง ที่มักไม่ชอบใจเมื่อรู้สึกว่าตัวเองโดนปิดบังอะไรก็ตาม มันทำให้เราอยากดู อยากรู้ อยากเห็นมากขึ้น และพอไม่ได้ดูมันก็หงุดหงิด

และน่าขำที่ถึงแม้จะเซ็นเซอร์ฉากรุนแรงให้ดูเบลอๆไม่รู้เรื่องแล้ว แต่ความรุนแรงก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย คือ ให้เด็กมาดูเค้าก็ดูออกอ่ะ ว่าตัวละครกำลังทำอะไรอยู่ข้างหลังม่านหมอกเซ็นเซอร์นั่น สรุปคือ มันก็ยังสยองเหมือนเดิมนั่นแหละ แล้วพี่ท่านจะทำไปทำม๊ายยยย จะว่าไปแล้วเด็กที่ไหนจะมาดูเรื่องนี้ฟะ (ถ้าเป็นตอน Pan's Labyrinth ก็ว่าไปอย่าง ที่โปสเตอร์กับชื่อหนังแอบหลอกเด็กมาดู)

สรุป
ดิฉันก็ไม่ได้อยากดูฉากเชือดคออะไรขนาดนั้นหรอกนะ เดี๋ยวจะเข้าใจผิด (ที่จริงเป็นผู้หญิงอ่อนไหวธรรมดาคนหนึ่ง 555) แต่เวลาดูหนังแล้วภาพมันมัวๆนี่ มันเสียอารมณ์อย่างแรงค่ะ

เซ็ง ...

บ่นจบละ 555 พูดถึงเรื่องหนังดีกว่า

ชีวิตรันทดของสวีนนี่ ทอดด์ (เลียนแบบคุณแอร์กี่)

เราว่าคนที่คิดจะไปดูเรื่องนี้น่าจะพอรู้มาบ้างแล้วว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร หรือบางคนอาจรู้นิดหน่อย แค่รู้ว่าจอห์นนี่ เดปป์ กับ ทิม เบอร์ตันร่วมมือกันทำงานอีกครั้ง (รวมเฮเลน่า บอนแฮม คาร์เตอร์ ไปด้วยละกัน เพราะเธอก็มักร่วมงานกับป๋าเดปป์และคุณสามีทิม เบอร์ตันด้วย เช่น ในเรื่องโรงงานช็อกโกแลตของชาร์ลี กับ เจ้าสาวศพ
และสาวกแฮร์รี่ก็น่าจะจำได้นะ ว่าเธอเล่นเป็นใครในแฮร์รี่ภาค 5  )

หนังเรื่องนี้เป็นแนวสยองขวัญ เลือดสาด เชือดคอกันทั้งเรื่อง แต่นำเสนอในแบบ musical หรือหนังเพลง ก็นับว่าเป็นอะไรแปลกใหม่ดี เพราะเราจะได้ดูการฆาตกรรมกัน โดยตัวละครร้องเพลงไปฆ่าคนไปด้วย โอ้ สนุก!!
แต่หนังก็ไม่ได้ซีเรียสมากมาย (รึเปล่า) ออกจะตลกด้วยซ้ำ เรียกว่าเป็นตลกร้าย แบบหัวเราะหึๆ อะไรทำนองนั้น

เรื่องเริ่มต้นที่ชายหนุ่มช่างตัดผมฝีมือเยี่ยมคนหนึ่งบนถนนฟลีตสตรีท โดนผู้พิพากษาใส่ร้ายป้ายสีความผิดที่ตัวเองไม่ได้ทำ จนโดนให้ไปอยู่ในคุก และระหว่างนั้นเมียสุดสวยกับลูกสาวก็โดนผู้พิพากษาชั่วร้ายคนนั้นแย่งไป จนกระทั่ง 15 ปีต่อมา ช่างตัดผมคนนี้ก็กลับมาที่ถนนฟลีตสตรีทอีกครั้งเพื่อแก้แค้น!!
ตลอดทั้งเรื่องคนดูก็จะลุ้นว่า จะแก้แค้นได้มั้ย เมื่อไหร่จะแก้แค้นสำเร็จ แลัระหว่างนั้นก็จะพบว่าเรื่องนี้ตัวละครแต่ละตัวมันช่างวิปริตจริงๆ

ขอแนะนำสำหรับคนที่ชอบผลงานของจอห์นนี่ เดปป์ กับทิมเบอร์ตัน อยากให้ไปหามาดู เพราะคิดว่าน่าจะชอบแน่ๆ

ส่วนตัวเราอยากให้ดูในโรงนะ เพราะว่ามันเป็นหนังเพลง แต่ถ้าไปดูก็ทำใจเรื่องเซ็นเซอร์ด้วยละกัน เนื่องจากฉากแทง เชือด ปาดคอ ทุกฉากมีเบลอหมด ราวสิบกว่าฉากได้ กระทั่งขวดเหล้าก็ยังโดน (เอาเข้าไปนะพี่น้อง)

ฉากที่ชอบมาก
ฉากเชือดคอ เอ้ยไม่ใช่ ฉากที่มิสซิส เลิฟเวตต์กับสวีนนี่ ทอดด์เต้นรำกัน พลางร้องเพลงคุยถึงเรื่องเนื้อ? กับฉากที่ มิสซิสเลิฟเวตต์จินตนาการถึงอนาคตอันสดใส(?) ของทั้งคู่ (สองฉากนี้แอบฮา)
อ้อ สิ่งที่ชอบอีกอย่างก็คือ เพลง มันเข้ากับเนื้อเรื่องและก็เพราะด้วย

ปล. ดูจบรู้สึกอยากกินพายเนื้อ

edit @ 1 Feb 2008 13:36:01 by *~Cinnamoroll~*